Lieve Marit - Ingrid Auteur Columnist

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Columns
Column 'Lieve Marit'

Ik geef haar een kusje en doe het warme pittenzakje onder haar linkervoet die koud aanvoelt. Ik masseer zachtjes haar rechtervoet en haar hoofdje gaat heen en weer. Haar pupillen gaan op en neer zonder dat ze ergens op richten of dat er ook maar iets waargenomen wordt. Ik geef haar een kus op haar zachte bolle wangetjes. Ze knippert met haar oogleden.

'Hoe vaak zie je haar?' is een vraag die vaak gesteld wordt en een vraag die onnatuurlijk aanvoelt. Een jong kind behoor je dagelijks te zien en hoort bij je thuis en hoort niet elders te wonen. Vaak antwoord ik zachtjes 'twee of drie maal in de week.'
Tien jaar geleden had ik dit antwoord niet kunnen bedenken of vermoeden. Zo verbonden voelde ik mij met dit kwetsbare meisje dat in mijn ogen niet zonder mij kon en waarbij ik degene was, alleen ik, die haar kon lezen en schrijven. Een weekend zonder haar was een incompleet weekend en ik wilde haar behoeden, beschermen en koesteren.

Inmiddels zijn de jaren verstreken. Winters en zomers zijn voorbijgegleden. Kinderen zijn geboren en ideƫen zijn bijgesteld. Niet alleen ik kan voor haar zorgen maar zoveel lieve mensen zijn daartoe in staat en afstand is in sommige situaties goed.
Ik kijk opnieuw naar haar en een tevreden blik verschijnt op haar gezicht. Ik pak haar voorzichtig vast en kijk naar haar lange wimpers. Hoe zou ze er uit hebben gezien als ze niet ziek was geworden maar tegelijkertijd zet ik deze gedachte van me af. Ik kijk naar X die 
een muziekdoosje bij haar neerlegt en denk aan de woorden die hij pas geleden zei. ' Mama, als ik groot ben, wil ik dokter worden, want dan ga ik Marit beter maken.'

Ik zie zijn kleine handjes over haar kleine handjes strelen en aanschouw de betrokkenheid van hem. Ik zucht zachtjes en realiseer mij dat het een lieve troostrijke gedachte is dat de liefde voor haar vol overgave wordt doorgegeven....
 
 
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu