Teentje - Ingrid Auteur Columnist

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Columns
Column 'Teentje'

Ik loop de wachtkamer binnen en knik vriendelijk naar een mevrouw die uit de wc komt met een plastic potje in haar hand. Zo'n potje waar je niet in wilt kijken en waarmee je ook niet wilt lopen.

Het is onmogelijk om geen bekenden tegen te komen bij de dorpsdokter. Zo'n plek waar je het ultieme dorpsgevoel kunt ervaren. Vorige week zat ik er met X. Voor t eerst. Hij zat bedeesd naast mij op een stoel. Ik kwam vijf mensen tegen die ik kende. Vijf! Je knikt wat, zegt elkaar vriendelijk goedendag en hoort zacht geroezemoes. Niemand vraagt aan de ander wat hij/zij komt doen. Men praat over t weer of andere belangrijke zaken maar iedereen vraagt zich onbewust af 'Wat zou zij/hij hebben?'. 

De tweede keer in een week dat ik hier op dezelfde bank zit. Nu strompel ik door de wachtkamer en denkt niemand 'Wat zou zij hebben?' Deze voetblessure is overduidelijk. Mijn onhandigheid speelde me parten. Keihard met een teen tegen n deurpost gestoten. Ik hoorde zacht krak, het geluid van een klein takje dat afbrak en daarna stond n teentje scheef. Ik hoopte tegen beter weten in dat hij gekneusd was. 

'Waarschijnlijk gebroken mevrouw,' zegt de dokter als ik in haar kamer zit.
Ach, het is maar n teentje. Een teentje waar je normaal nooit bij stilstaat en waarvan je amper het bestaan beseft. Een teentje waarvan je vergeet dat hij er is. Niet de allerkleinste maar die ernaast. Zo'n teentje dat vrolijk overal mee naar toe gaat maar nu protesteert en erbij hangt en niet meer bij de groep hoort. 
De dorpsdoktersassistente doet er zorgvuldig tape omheen en ik neem afscheid van de dokter. Een paar weken ben je er zoet mee, zegt de dokter. Een paar weken is niets op een mensenleven. Een paar weken en dan vergeet ik het teentje weer. Een paar weken een vakantietempo aanhouden en eindelijk dat boek lezen dat geduldig op mij aan t wachten was. Elk nadeel heb zijn voordeel zou Johan zeggen.....
 
 
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu